Toen nog niet duidelijk was dat mijn zoon ziek was, kon hij al niet goed meekomen op het reguliere onderwijs. De school zocht naar oplossingen. Zo mocht hij in de klas een stripboekje lezen terwijl de rest bezig was met rekenen. "Dan is hij er toch lekker bij," zei de juf, uiteraard met goede bedoelingen. Ik begrijp dit heel goed.

‘Mensen vinden het vaak moeilijk om kinderen met een beperking te zien’

Een half jaar later had ik een kennismakingsgesprek op het speciaal onderwijs. Terwijl ik in de hal zat te wachten, liepen de kinderen in en uit. Ik raakte ontroerd. De intern begeleidster die mij kwam ophalen, merkte dit op en zei: "Mensen vinden het vaak moeilijk om kinderen met een beperking te zien." Ik antwoordde dat dit niet mijn probleem was. Ik was ontroerd omdat iedereen, ondanks de beperking, gewoon meedeed. Voor mij telde elk kind dat deelnam.

Iemand in een activiteit parkeren

Later ben ik dit fenomeen 'particikeren' gaan noemen, toen ik presentaties gaf voor leerplichtambtenaren en onderwijzers. Dit is een combinatie van participeren door iemand in de activiteit te parkeren. Bijvoorbeeld moeten doelverdedigen omdat je niet goed kunt rennen, terwijl je eigenlijk in het veld wilt voetballen. Iedereen in de zaal begreep precies wat ik bedoelde. Kinderen die vaak in zo'n situatie terechtkomen, noem ik 'scheefzitters'.