Ik ben intensief betrokken geweest bij de zorg voor mensen met kanker, niet alleen in mijn rol als arts, maar ook door patiënten en hun families bij te staan. Zo ben ik meegegaan met een lieve vrouw wiens man ernstig ziek was naar een gesprek met de oncoloog. We hadden belangrijke vragen voorbereid, maar de oncoloog vond het ingewikkeld. Hij wilde zich graag focussen op het aanstaande levenseinde, terwijl er nog te veel vragen openstonden.

Vanuit de belevingswereld van de patiënt

Na een gesprek van een uur en heel wat tranen gingen we toch met veel antwoorden naar huis. Op de terugweg stelde ze me de vraag: "Wat vond je van het gesprek?" en "Was dit nu goede zorg?" Mijn antwoord was "Nee." "Maar waarom dan niet?" vroeg ze. "De oncoloog had kunnen vragen hoe het met je man was," zei ik. "Oh, dat klopt. Hij heeft helemaal niet gevraagd hoe het met hem ging." Vaak hebben patiënten niet zo'n duidelijk beeld van wat goede zorg eigenlijk inhoudt.