Goede zorg bieden, dat is het doel van iedereen die een ander verzorgt. Maar wat houdt goede zorg in voor degene die de zorg ontvangt? Het grootste deel van mijn leven houdt deze vraag mij bezig. Dat begon al tijdens mijn studie geneeskunde en werd later nog belangrijker toen ik, samen met mijn lieve vrouw, als ouders van chronisch zieke kinderen in de rol van mantelzorger terechtkwam. Na alle gevolgde studies, gelezen boeken, opgedane ervaring, de samenwerking met mijn vrouw en vooral het waarnemen van gedrag, ben ik tot veel inzichten gekomen. Bijvoorbeeld de betekenis van het verschil willen maken binnen het zorgsysteem waarvan je deel uitmaakt.

Mijn overtuiging is dat je dit alleen kunt bereiken als je zelf ervaart wat 'normaal' is voor de ander. Om die reden stap ik regelmatig uit mijn eigen leefomgeving en ervaar een dag wat de ander beleeft. Een dag als leerling met een beperking op speciaal onderwijs, als dakloze bij een opvang, of als patiënt die een uitslag te horen krijgt. De ervaringen zeggen zoveel meer dan wat we over het bieden van goede of passende zorg kunnen lezen. Ik vind dat iedereen recht heeft op liefdevolle aandacht, ongeacht de beperking. Want beperkingen hebben we tenslotte allemaal, het gaat erom dat we het niet onnodig nóg ingewikkelder maken.